W wyroku z dnia 23 kwietnia 2026 r. w sprawie C – 744/24 TSUE zakwestionował powszechną praktykę banków oraz parabanków naliczania odsetek od kredytowanych kosztów (prowizji czy składek ubezpieczeniowych).
Tło sprawy toczącej się przed TSUE C – 744/24
Przedmiotowa sprawa dotyczyła wzorca umownego PEKAO S.A., gdzie kredytobiorca złożył oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego i zakwestionował praktykę banku polegającą na naliczania odsetek od kredytowanych kosztów (a dokładnie od kredytowanej składki ubezpieczeniowej).
Wyrok TSUE w sprawie C – 744/24 miał zatem odpowiedzieć na dwie podstawowe kwestie:
po pierwsze – dopuszczalność naliczania odsetki od prowizji czy składek ubezpieczeniowych, a dokładniej kredytowanych kosztów, które nie są udostępniane kredytobiorcy i jako takie nie mieszą się w pojęciu wypłacanej kwoty kredytu.
po drugie – jaki zakres obowiązku informacyjnego ciąży po stronie banku w kontekście tego co dokładnie stanowi podstawę naliczania odsetek.
Rozstrzygnięcie TSUE w sprawie C – 744/24 – zakaz liczenia odsetek od prowizji lub składki ubezpieczeniowej
Stanowisko TSUE w wyroku z dnia 23 kwietnia 2026 r. jest jednoznaczne. Bank nie może pobierać odsetek od kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów związanych z kredytem.
TSUE w uzasadnieniu wyroku wskazał, że podstawą oprocentowania może być wyłącznie wypłacona kwota kredytu przez którą należy rozumieć całkowitą kwotę kredytu, a więc kwotę jaką konsument otrzymuje „na rękę”.
Orzeczenie to jest spójne z dotychczasowym orzecznictwem TSUE, w którym wskazywano że wypłacona kwota kredytu w rozumieniu załącznika nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim odpowiada całkowitej kwocie kredytu. Ani bowiem całkowita kwota kredytu ani wypłacona kwota kredytu nie obejmuje kwot, które wchodzą w zakresie pojęcia całkowitego kosztu kredytu (prowizja czy też składka ubezpieczeniowa).
Zresztą o niedopuszczalności naliczania odsetek od kredytu – w tym w kontekście wyjaśnienia definicji całkowita kwota kredytu czy wypłacona kwota kredytu jako podstawa dotycząca stopy oprocentowania kredytu – pisaliśmy w artykule: „Wyrok TSUE C – 377/14 a niedopuszczalność naliczania odsetek od prowizji”.
Z uwagi na treść odpowiedzi na pytanie numer jeden, TSUE w ogóle nie pochylił się – siłą rzeczy – nad pytaniem dotyczącym zakresu obowiązku informacyjnego jaki miałby ciążyć po stronie banku w zakresie dotyczącym podstawy naliczania odsetek w danej umowie.
Warto mieć na uwadze, że część umów zawiera wprost informację że podstawą oprocentowania są objęte także kredytowane koszty (np. umowy PKO BP S.A.). Powinno to ułatwić argumentację w sprawie, a dotyczącą potencjalnych naruszeń w kontekście zakazu naliczania odsetek od kosztów kredytu. Bank bowiem nie będzie mógł się bronić tym, że oprocentowanie dotyczyło w rzeczywistości wyłącznie udostępnionej kwoty kredytu.
Wyrok TSUE C – 744/24 a sankcja kredytu darmowego
Komentowany wyrok nie oznacza automatyzmu w jakiejkolwiek sprawie dotyczącej sankcji kredytu darmowego. Oczywiście wzmacnia on znacząco argumentację w kwestii odnoszącej się do naliczania odsetek od kredytowanych kosztów, ale należy pamiętać że każda umowa musi być badana indywidualnie.
Przed wystąpieniem na drogę postępowania sądowego należy przede wszystkim zweryfikować czy dana umowa kwalifikuje się pod przepisy ustawy o kredycie konsumenckim oraz czy faktycznie doszło do naruszenia obowiązku informacyjnego, który uprawnia nas do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.
Jeżeli posiadasz kredyt gotówkowy do kwoty 255.500 zł, który nie był zabezpieczony hipoteką, a od daty spłaty umowy nie upłynął rok czasu zapraszamy do bezpłatnej analizy. Przedstawimy potencjalne naruszenia, korzyści wynikające ze skorzystania z sankcji kredytu darmowego, a także koszty postępowania sądowego w sprawie sankcji kredytu darmowego.
